ZWRÓĆ BACZNĄ UWAGĘ NA CZŁOWIEKA ZA KULISAMI

Proces podejmowania decyzji w Fed jest stosunkowo trudny do zrozumienia dla niewtajemniczonych. Stanowi schedę po Ustawie o Rezerwie Federalnej z 1913 roku, powołującej Fed do istnienia, oraz po nowelizacjach tej ustawy z lat trzydziestych. Główny wpływ na politykę ma Federalny Komitet Otwartego Rynku (Federal Open Market Committee – FOMC), składający się z prezesów dwunastu banków regionalnych Systemu Rezerwy Federalnej oraz siedmiu gubernatorów z Bernankem na czele, tworzących rezydującą w Waszyngtonie Radę Gubernatorów. W każdym głosowaniu bierze jednak udział tylko dwunastu członków: wszyscy gubernatorzy, prezes Nowojorskiego Banku Rezerwy Federalnej i czterech prezesów pozostałych banków, głosujących rotacyjnie w rocznych kadencjach. FOMC odbywa rocznie osiem posiedzeń, nieregularnie rozmieszczonych na przestrzeni roku, w odstępach od pięciu do ośmiu tygodni. Nieregularność ta jest cechą szczególną amerykańskiego banku centralnego, gdyż w większości jego odpowiedników na świecie posiedzenia odbywają się regularnie co miesiąc.

Teoretycznie prezes Fed jest tylko jednym z członków Komitetu na równi z pozostałymi, w rzeczywistości jednak jego opinia często przeważa. Znaczna liczba głosujących może mieć bowiem negatywny wpływ na efektywność podejmowania decyzji. Aby z dyskusji wynikały konkretne wnioski, by dało się podejmować właściwe działania w odpowiednim czasie, konieczny jest lider, sprawnie zarządzający przebiegiem zebrania. W zasadzie wydaje się, że jeśli przewodniczący cieszy się uznaniem Komitetu, wielkość grupy tylko zwiększa jego wpływ2. Prezes Fed pilnuje porządku obrad i kierunku dyskusji w czasie spotkań oraz formułuje ostateczne wnioski. Członkowie Komitetu rzadko odnoszą się krytycznie do opinii czy propozycji przewodniczącego w sprawach kierunku polityki, gdyż mogłoby to zaszkodzić całej instytucji. Wysoka pozycja prezesa wynika również z jego roli reprezentacyjnej – to on jest twarzą Fed dla opinii publicznej.

Patrzącemu z zewnątrz przypomina to nieco arbitralnie narzucony stary system miar w Wielkiej Brytanii. Na 1 szyling składało się 20 pensów, 12 szylingów stanowiło 1 funt. 12 cali to stopa, 3 stopy – jard, i tak dalej. Niektóre z bardzo skomplikowanych zasad są oczywistą próbą wprowadzenia kontroli i równowagi do systemu, lecz część struktury odzwierciedla rzeczywistość polityczną, w jakiej powstał Fed. Na przykład spośród dwunastu banków Rezerwy Federalnej dwa znajdują się w stanie Missouri, tylko z powodu ówczesnych nacisków ze strony Jamesa A. Reeda, potężnego senatora z ramienia demokratów, pochodzącego właśnie z tego stanu. Fed silnie opiera się zmianom legislacyjnym dotyczącym jego zagmatwanej struktury, gdyż wśród zmian mogłyby się znaleźć i takie, które w jakiś sposób naruszyłyby jego autonomię. A skoro procesy zachodzące w Fed są tak skomplikowane, nic dziwnego, że powstają takie książki, jak Tajemnice świątyni.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>