Wielkie Umiarkowanie

Recesja gospodarcza trwała więc tylko przez 8 procent długości jego kadencji, a to niewiele, jeśli weźmiemy pod uwagę, że przez cały okres powojenny aż do jego nominacji wskaźnik ten wynosił 20 procent. Za Greenspa- na Amerykanie przyzwyczaili się do stabilnego cyklu koniunkturalnego, zapominając, że w przeszłości wcale nie było to normą. Na wykresie 5.3 ciemne pasy odpowiadają okresom recesji i wyraźnie widać, że im bardziej się cofamy, tym wykres robi się ciemniejszy.

Wiele napisano o owym Wielkim Umiarkowaniu. Również i Bernanke ma swój wkład w rozważania na ten temat. Twierdzi mianowicie, że było w tym trochę szczęścia, gdyż czynniki związane z podażą, które powstrzymują inflację, przyczyniły się zarazem do stabilności wzrostu gospodarczego. Zjawisko umiarkowania wiele zawdzięczało także zmianom strukturalnym, takim jak poprawa zarządzania zasobami przedsiębiorstw, pogłębianie się i rosnące wyrobienie rynków finansowych, ograniczenie interwencjonizmu państwowego w wielu branżach, przesunięcie ciężaru z niestabilnego sektora przemysłowego w kierunku bardziej przewidywalnego sektora usług, wreszcie wzrost otwartości handlu i międzynarodowych przepływów kapitałowych. Wszystko to mogło się przyczynić do większej stabilności makroekonomicznej. Bernanke głosi jednak pogląd, że „podnoszenie jakości polityki monetarnej, choć nie jest jedynym czynnikiem, stało się bez wątpienia istotnym źródłem Wielkiego Umiarkowania”15. Kluczem do sukcesu była ostra, może nawet wyprzedzająca, reakcja Fed pod przewodnictwem Greenspana na każde pojawienie się oznak inflacji. Dzięki temu udało się później uniknąć konieczności podawania silniejszego lekarstwa.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>