SZTUKA I METODOLOGIA PROGNOZOWANIA EKONOMICZNEGO

Zdecydowaną zaletą Bemankego było to, że doskonale zdawał sobie sprawę z własnych ograniczeń. Gdy tylko został gubernatorem Fed, natychmiast przystąpił do ich zmniejszania. W przemówieniu Przemiana z uczonego w decydenta wygłoszonym w 2005 roku dał jasno do zrozumienia, z czym postanowił walczyć w pierwszym rzędzie. Przyznał: „Jednym z elementów prowadzenia polityki monetarnej, do którego moje dotychczasowe doświadczenie przygotowało mnie nie dość doskonale, jest tak zwana analiza bieżąca”2.

Warto przytoczyć tę mowę w całości, gdyż ilustruje ona uznanie Bemankego dla szerokiego zestawu narzędzi prognozowania ekonomicznego. Wychodzi on od zwrócenia uwagi na znaczenie solidnych podstaw naukowych dla myślenia o ekonomii w ogóle.

„Odkryłem, że wiedza i nawyki myślowe rozwinięte w czasie pracy naukowej są niezwykle przydatne. Modele oraz metody prognozowania stosowane przez pracowników Rezerwy Federalnej w dużej mierze czerpią z osiągnięć badań naukowych rozwijanych na przestrzeni dziesięcioleci, które są mi dobrze znane. Badania naukowe (łącznie z badaniami technicznymi prowadzonymi w bankach centralnych i innych ośrodkach pozaakademickich) w równej mierze korzystają bezpośrednio z wielu strategicznych aspektów prowadzenia polityki monetarnej. Na przykład Federalny Komitet Otwartego Rynku był ostatnio zaangażowany w rozwój swej strategii komunikacyjnej, która jest, moim zdaniem, kwestią o kluczowym znaczeniu, co podkreślałem przy wielu innych okazjach. Moje myślenie na ten oraz na wiele innych tematów związanych z polityką monetarną pozostaje pod silnym wpływem współczesnych badań w zakresie ekonomii monetarnej, o czym można się przekonać, śledząc przypisy i cytaty zawarte w moich przemówieniach”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>