SZTUKA I METODOLOGIA PROGNOZOWANIA EKONOMICZNEGO CZ. II

Bemanke nie jest jednak bynajmniej akademikiem, tracącym kontakt z rzeczywistością. Stwierdza bowiem: „Jednym z największych wyzwań w praktyce prowadzenia polityki monetarnej, a zarazem przesłanką do jakiegokolwiek poważnego ćwiczenia prognostycznego, jest zdobycie precyzyjnej oceny bieżącej sytuacji ekonomicznej. Poprawne wykonanie tego zadania wymaga dogłębnej znajomości danych połączonej z wiedzą teoretyczną na przyzwoitym poziomie i umiejętnością dokonania oceny ekonomicznej. Biura członków zarządu stale analizują napływające dane, aby dowiedzieć się z nich jak najwięcej o poziomie i ważnych elementach aktywności gospodarczej, inflacji i innych kluczowych agregatach ekonomicznych. Ćwiczenie to wymaga szczegółowej wiedzy na temat sposobu wykorzystania danych (informacji publikowanych w bieżących raportach wydawanych przez amerykańskie urzędy statystyczne) do szacowania tych agregatów. Na przykład wiedzy, w jaki sposób składniki sprzedaży detalicznej przekładają się na estymacje konsumpcji indywidualnej. Często jednak związki między danymi publikowanymi a kluczowymi agregatami ekonomicznymi nie są takie oczywiste. […] Pewna doza niepewności w estymacjach jest niestety nieunikniona, a określenie źródeł tej niepewności stanowi wręcz istotny składnik prowadzonej analizy. Na szczęście wymogi spójności wewnętrznej – choćby pewnik, że produkcja równa się sprzedaż plus nakład inwestycyjny – dostarczają rozlicznych możliwości kontrolowania procesu i zachowania dyscypliny w jego prowadzeniu.

Ogólniej rzecz ujmując, każda osoba zaangażowana w proces tworzenia polityki monetarnej musi dokonywać syntezy wielu różnych informacji pochodzących z rozmaitych źródeł, takich jak oficjalne dane, anegdoty i wydarzenia o charakterze jakościowym, aby ułożyć «historię» o tym, jak ewoluuje gospodarka. Na przykład, jakie siły determinują aktywność gospodarczą obecnie, a jak może to wyglądać w przyszłości. Prezes Greenspan jest, rzecz jasna, mistrzem analizy bieżącej i prognozowania krótkoterminowego, również wielu członków Krajowego Stowarzyszenia Ekonomistów w Biznesie wykształciło te zdolności w najwyższym stopniu. Analizy bieżącej nie naucza się w szkole średniej i prawdopodobnie ma to swoje uzasadnienie, gdyż umiejętność tę zapewne łatwiej nabyć w trakcie wykonywanej pracy. Tak czy inaczej, działalność ta stanowi wyzwanie intelektualne, analogiczne, wydaje mi się, do wysiłków podejmowanych przez detektywa w celu zrekonstruowania sekwencji wydarzeń na podstawie rozmaitych, nieraz bardzo trudno zauważalnych tropów, dlatego też z przyjemnością skorzystałem z okazji zdobycia w tej dziedzinie większej sprawności”3.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>