Sukces Greenspana na stanowisku prezesa Fed

W momencie objęcia stanowiska prezesa Fed Green- span musiał się zmierzyć z identycznym sceptycyzmem na temat swego przygotowania do objęcia tej funkcji, jak później Bemanke. Inwestorzy zastanawiali się, jak ktokolwiek może wejść w skórę „przerośniętego” Paula Volckera (faktycznie miał ponad dwa metry wzrostu). Na wieść o rezygnacji Volckera rynki zareagowały gwałtowną wyprzedażą. Dopiero po chwili trzeźwej refleksji uznały pojawienie się Greenspana za powód do wzrostu kursów.

Greenspan miał znakomite referencje. Jego własne przedsiębiorstwo, firma Townsend-Greenspan, cieszyło się dużym uznaniem na rynku doradztwa gospodarczego. Ponadto wcześniej prowadził doradztwo ekonomiczne dla wielu wiodących polityków z ramienia Partii Republikańskiej. Za prezydenta Forda był szefem jego Rady Doradców Ekonomicznych (CEA). Na początku lat osiemdziesiątych przewodniczył Narodowej Komisji do Spraw Reformy Systemu Ubezpieczeń Społecznych, która choć nie rozwiązała ostatecznie kwestii ubezpieczeń społecznych, przynajmniej odsunęła widmo kryzysu na kolejne trzydzieści lat. Jedyne, czego brakowało w jego biografii, to praca naukowa lub praktyka w bankowości centralnej.

W chwili objęcia stanowiska Greenspan zdecydowanie nad rewolucję przekładał ewolucję i tak też zamierzał wprowadzać zmiany. Dwie z nich były oczywiste i zostały wcielone w życie natychmiast. Po pierwsze, jako absolutnie nałogowy pochłaniacz danych gospodarczych, przede wszystkim wprowadził usprawnienia, dzięki którym Fed zaczął gromadzić więcej szczegółowych danych z przedsiębiorstw oraz informacji branżowych. Po drugie, jako osoba świetnie poinformowana o poczynaniach Waszyngtonu, doskonale zdawał sobie sprawę, że niezależność nie polega na unikaniu spotkań z politykami. W swych wspomnieniach Greenspan przytacza wypowiedź Volckera, który uznał za „niewłaściwe”, gdyby prezydent Reagan spotkał się z nim w Fed. „Byłem zdumiony – pisze Greenspan. – Nie rozumiałem, w jaki sposób wizyta prezydenta mogłaby narazić na szwank niezależność Fed”1.

Nie licząc tych zmian, Greenspan podążał drogą, na której Fed już się znajdował. Jak już wcześniej wspomnieliśmy, dalej prowadził politykę konstruktywnych niedopowiedzeń wobec opinii publicznej i Kongresu. Głównym zadaniem Fed uczynił ustalanie równowagi między ryzykiem recesji a inflacją. Choć był wiernym wyznawcą filozofii obiektywizmu Ayn Rand i promowanej przez nią polityki skrajnej nieinterwencji, dążył do umocnienia aktywnej roli Fed w zarządzaniu gospodarką i kryzysami finansowymi.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>