RYZYKOWNY INTERES

Polityka zarządzania ryzykiem jest rzecz jasna obarczona również własnym ryzykiem wewnętrznym, gdyż, na przykład, podważa starania Fed o podejmowanie jak najbardziej przewidywalnych działań. Ogólne prognozy wydawane przez Fed cztery razy w roku zgodnie z obecną strategią komunikacyjną mają nikłą wartość przy próbach oceny, na co zostaną skierowane działania Fed związane z zarządzaniem ryzykiem. Co więcej, bank centralny musi dokładnie wyjaśnić swoje kroki i to bez prezentowania w przemówieniach mrożących krew w żyłach scenariuszy.

Zadanie właściwego skalibrowania polityki zarządzania ryzykiem jest trudne. Gdyby Fed nie miał żadnych ograniczeń pod względem tempa wprowadzanych zmian stóp procentowych, polityka zarządzania ryzykiem mogłaby doprowadzić do znacznej destabilizacji. Polityka monetarna działa z dużym i bardzo zmiennym opóźnieniem, dlatego też jeśli gospodarka ulega osłabieniu, da się ten trend odwrócić wyłącznie za pomocą gwałtownych cięć stóp i zapewnienia gospodarce natychmiastowego wsparcia. Później można stopniowo cofać ulgi, by uniknąć nadmiernej stymulacji gospodarki w dłuższym okresie, gdy pojawią się rezultaty wcześniejszych decyzji. Usiłowanie uzyskania doskonałej płynności wzrostu gospodarczego wymagałoby gwałtownych wahań decyzji politycznych.

Zarządzanie ryzykiem może także niszczyć ważny dla polityki monetarnej składnik budowanego zaufania. Jeśli rynki uznają prowadzoną politykę za nieprzewidywalną lub niekonsekwentną, obcięcie stóp przez Fed może zwiększyć ich obawy, zamiast je złagodzić. Gdyby rynek papierów wartościowych zaczął wątpić w skuteczność działań antyinflacyjnych Fed, cięcia stóp mogłyby spowodować wzrost wartości tych papierów zamiast spadku, i ograniczyłyby w ten sposób rolę tego narzędzia stymulacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>