OBSERWACJA PTAKÓW ZNÓW W MODZIE

W początkowym okresie sprawowania urzędu przez Green- spana podobnie jak wielu obserwatorów Fed czyniłem znaczne wysiłki, by umiejscowić każdego z członków FOMC na skali od jastrzębi do gołębi, a następnie analizować ich wypowiedzi, patrząc przez pryzmat ich pozycji w tym schemacie. Jeśli na przykład „jastrzębie” wypowiadały się szczególnie ostro, a i głosy „gołębi” nie brzmiały zbyt łagodnie, wnioskowałem, że zanosi się na podwyżkę. Z czasem jednak, gdy dominacja Greenspana stała się wyraźniejsza, przyjąłem inną taktykę i zacząłem dzielić członków na „lojalistów”, wiernie powtarzających opinie Greenspana, oraz „niezależnych”, którzy pozwalali sobie na pewne dysharmonie w wypowiedziach, w stosunku do tego, co głosił prezes. Pomijałem raczej słowa owych „niezależnych” i zwracałem uwagę na to, co mówią „lojaliści”. W momentach gwałtownych zmian w gospodarce uważałem też, by odsiać głosy tych lojalistów, którzy wydawali się powtarzać starsze poglądy Greenspana.

Wraz ze zmianą kierownictwa rozróżnienie na „jastrzębie” i „gołębie” znów nabrało znaczenia. Jak można się było spodziewać, debata w Fed pozostaje procesem zespołowym, jednak teraz więcej sygnałów niezgody przedostaje się na zewnątrz – czy to w postaci wypowiedzi członków, czy to oddawanych w czasie posiedzeń FOMC głosów przeciw. Nic w tym dziwnego, gdyż obraz gospodarki nigdy nie jest do końca jasny dla wszystkich, a zatem zawsze istnieje pole do ujawnienia różnicy zdań między członkami komitetu. Ber- nanke objął urząd na drugim posiedzeniu 2006 roku. W tym samym roku wnioski poddane pod głosowanie zostały odrzucone cztery razy, w 2007 roku – dwa razy.

Zestawienie 9.1 dzieli członków komitetu na „jastrzębie” i „gołębie”. Wkrótce trzeba będzie jednak wnieść do tego schematu pewne poprawki, gdyż przez cały czas Fed zmienia się pod wpływem „głasnosti”. W zasadzie nie jest tak, że poglądy wszystkich jedenastu członków FOMC mają jednakowe znaczenie. Chociaż na posiedzeniach głos zabiera każdy z nich, tylko gubernatorzy oraz prezes Nowojorskiego Banku Rezerw Federalnych biorą udział w każdym głosowaniu. Pozostałe cztery głosy przechodzą rotacyjnie na kolejnych spośród jedenastu prezesów w rocznych kadencjach. Ponadto niektórzy członkowie FOMC koncentrują się na innych zagadnieniach prowadzonej polityki, mają zatem naturalne inklinacje do głosowania tak jak prezes. Uważam, że zdanie głównych makroekonomistów w radzie, to jest Bena Bernan- kego, Frederica Mishkina i Donalda Kohna, ma w czasie zebrań większe znaczenie, gdyż mogą oni wywierać wpływ na tych członków, którzy nie specjalizują się w makroekonomii. Dlatego też przy prognozowaniu zachowań Fed szczególnie duże znaczenie przykładam do wypowiedzi „wielkiej trójki”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>