KOMPROMIS BERNANKEGO

W czasie gdy Alan Greenspan opierał się modzie na określanie celów dla inflacji, profesor Ben Bemanke z Princeton rozważał, co daje ich ustalanie. Konkretnie mówiąc, napisał książkę (jak również zredagował inną) na temat określania celu dla inflacji, w której twierdzi, że „tworzenie celów dla inflacji byłoby dobrym rozwiązaniem w polityce monetarnej zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Europie”12. W przesłuchaniu zatwierdzającym go jako gubernatora powiedział: „Jest pewien obszar, w którym dość otwarcie nie zgodziłem się z panem prezesem, konkretnie mam na myśli zagadnienie, w jaki sposób najłatwiej osiągnąć przejrzystość

Rezerwy Federalnej”. I dalej wyjaśnił, jak określanie celów dla inflacji pomaga zwiększyć transparentność działania. Określanie celów inflacyjnych odbywa się na dwa sposoby. Pierwszy z nich jest oczywisty: bank centralny musi ogłosić jakiś cel wyrażony numerycznie. Na ogół cel jest przedstawiony jako pewien zakres wartości inflacji cen konsumenckich. Drugi sposób, mniej oczywisty, polega na tym, że większość banków centralnych, w których określa się cele, publikuje z pewną częstotliwością prognozy gospodarcze i wyjaśnienia, w jaki sposób planują osiągnąć wytyczony cel. Informacje te często pojawiają się w postaci cyklicznego raportu o inflacji, objaśniającego każdą prognozę szczegółowo. W niektórych przypadkach bank centralny ogłasza nawet schemat zmian wysokości stóp procentowych, dzięki którym może osiągnąć cel wyznaczony dla inflacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>