GREENSPAN I ŁAMANIE NACZELNEJ ZASADY CZ. II

Odpowiadając na pytanie, jak poważne są to zarzuty, muszę przede wszystkim podkreślić, że hie spotkałem się z żadną sytuacją wskazującą na to, by polityczne sympatie Greenspana w jakikolwiek sposób rzutowały na prowadzoną przez niego politykę monetarną. Wręcz przeciwnie, wszystko przemawia za tym, że jego działania zawsze miały charakter niezaangażowany. Analiza ostatnio opublikowanych transkrypcji z posiedzeń FOMC nie zawiera żadnych dowodów na związek tworzonej polityki pieniężnej z potrzebami którejkolwiek z partii. Istnieją pewne sygnały wskazujące, że w miesiącach okołowyborczych Greenspan starał się raczej siedzieć cicho, rzadziej wypowiadał się publicznie i jak mógł unikał gwałtownych zmian stóp procentowych przed samymi wyborami. Nic natomiast nie świadczy o tym, że działał na korzyść którejkolwiek z partii. W 2004 roku wraz z Joe Abate’em opisaliśmy wyniki badania, którego celem było sprawdzenie, czy Fed za Greenspana działał w okresie wyborczym tak jak zazwyczaj, czy też inaczej5. Badaliśmy funkcje reakcji politycznych, to jest równania prognozujące wysokość stóp procentowych, oparte na podstawowych prawach ekonomii. Nie znaleźliśmy żadnych przesłanek, mogących potwierdzić jakiekolwiek odchylenia w polityce prowadzonej przez Fed Greenspana w okresach okołowyborczych, niezależnie od tego, która partia była w danym czasie u władzy. Jeżeli w ogóle występowały jakieś różnice, polegały one raczej na nieznacznym zawyżaniu stóp procentowych w tym okresie.

Tymczasem, jak w niezwykle uprzejmy sposób ujęli to Meyer i Blinder, Greenspanowi nie tylko zdarzało się stawać czubkiem buta na linii demarkacyjnej pomiędzy Fed a resztą rządu, lecz wręcz ją przekraczać. Podczas lektury pamiętników Greenspana ogromne wrażenie zrobił na mnie jego udział w podejmowaniu większości ważnych decyzji ekonomicznych tamtego okresu. Jednocześnie mocno mnie zasmucił. Mimo swych sympatii republikańskich Greenspan ściśle współpracował z administracją prezydenta Clintona. W swych wspomnieniach pisze: „A dzięki temu doświadczeniu zrodziła się trwała więź między Rubinem, Summersem i mną”6. Co ważniejsze, odegrał on istotną rolę w skierowaniu uwagi administracji Clintona na potrzebę redukcji deficytu budżetowego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>