Ewolucja strategii komunikacyjnej Fed

Kadencja Greenspana była dla Fed okresem stopniowego wychodzenia spod presji politycznej. Jednocześnie silnie wiązały się z tym zmiany w sposobie komunikowania się banku z opinią publiczną. W przeszłości przenikanie informacji z banku do opinii publicznej można porównać do przebijania się przez zasłonę dymną. Bankierzy celowo pozostawiali wiele niedomówień odnośnie do prowadzonej polityki i perspektyw gospodarczych. Jednak począwszy od końca lat osiemdziesiątych w wielu dużych bankach centralnych coraz częściej wprowadzano zasady komunikacji „bez dymu”. Jak zaraz zobaczymy, większa przejrzystość w komunikacji i mniejsza presja polityczna pojawiły się mniej więcej równolegle – i nie było to dziełem przypadku. Zanik ataków politycznych na banki centralne umożliwił im otwarte informowanie o tym, co starają się osiągnąć. Jednocześnie otwartość w komunikacji z opinią publiczną zwiększa zaufanie do banku centralnego. Alan Greenspan był stosunkowo niechętnym uczestnikiem tej cichej rewolucji.

Wypuszczanie zasłony dymnej czy też innymi słowy stosowanie „konstruktywnych niedopowiedzeń” było normą w bankowości centralnej przez co najmniej sto lat. Przed II wojną światową najpotężniejszym przedstawicielem bankowości centralnej był Sir Montagu Norman, gubernator Banku Anglii. Pytany o argumenty za podjęciem takiej, a nie innej decyzji, odpowiedział kiedyś: „Argumenty, panie przewodniczący? Nie podam argumentów. Wystarczy, że mam instynkt”1.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>